बाप...

आईच्या उदरातूबाहेर येताना आपण 

कळेची झळ त्यालाही लागते..

तो बाप असला म्हणून काय

 हृदय तेव्हा त्याचे ही फाटते...

गरीब असला तरी

 हातानं खेळणं तो घडवतो... 

श्रीमंत बाप पोरासाठी

 वयाच्या आधीच खेळणं उभ करतो...

अडाणी बाप स्वतः अर्धपोटी राहतो

पण पोरांनी शिकाव म्हणून 

मोलमजुरी करून 

रक्त आपल आटवतो...

आजारी पडलो आपण की 

जीव त्याचाही तळमळत असतो 

रात्रभर येरझाऱ्या मारत

 तो ही जगात बसतो ...

 ठिगळ लावून स्वतः फिरतो

 पण पोराला नवा सदरा आणतो..

गाडीत नाही बसवता आल 

तरी खांद्यावरून पोराला  शाळेत न्हेतो...

कठोर कधी बोलला तरी

 पोटात माया धरून असतो..

झोपलेल्या पोराला न्याहाळताना

 डोळ्यातलं पाणी सांडत बसतो...

शिक्षण ,कॉलेज झाल्यावरही

 नोकरीसाठी मागे लागतो..

 भविष्य घडावे तुमचे

 एवढाच त्याचा स्वार्थ असतो....

 

नका दूर करू त्याला 

 खरा आधार तोच असतो..

कितीही कठोर असला तरी

 बाप हा शेवटी बाप असतो...

         मानसी आंब्रे 🌹

आज हि तू....

 प्रेमळ असा स्वभाव तुझा 

मला घायाळ करत होता

तुझ्या रूपाच्या चांदण्यात

 जीव माझा हरवत होता..

आजही तू असशील का तशी 

परीसरखी बागडणारी

गुपचूप काळ काढून

 कान हाताने पकडणारी..

आज हि तु तशीच 

खट्याळपणा करशील का

 समजून मला अनोळखी

दुरूनच  बघून पळशील का...

           ...................मानसी🌹

प्रेम...

प्रेम📥लघुकथा

 स्तिच्यावर निस्वार्थीपणे एकतर्फी प्रेम करणारा तो... आज नऊ वर्ष झाली तरी तिच्या होकाराची वाट बघत होता. तिलाही ठाऊक होतं की त्याच्या एवढ तिच्यावर कोणीही प्रेम करणार नाही... पण जातीच्या बंधनामुळे ती त्याला नकार देत होती . तरीही तो तिला वेळोवेळी मदत करत असे, जपत असे...

आज अपघातामुळे हॉस्पिटलच्या खाटेवर ती निपचित पडली असता तिच्या कानावर शब्द आले "घाबरू नकोस मी आहे तुझ्याबरोबर आजही" नकळत तिच्या डोळ्यातून अश्रू ओघळले.

तिच्या मनात विचार आला ज्या व्यक्तीला आजपर्यंत आपण नाकारले ती व्यक्ती आज आपल्या बरोबर आहे. मग का विचार करायचा समाजाचा आज तो समाज आहे का माझ्याबरोबर ???..

      भरल्या डोळ्याने तिने आपला हात त्याच्या हातात दिला

आणि आयुष्यभर कधीही तुझा हात मी सोडणार नाही असं वचन तिने त्याला दिले . समाजाची 

जातीची बंधने तोडून आज ते दोन जीव एकत्र आले होते.

फक्त आणि फक्त एकमेकांच्या मनातल्या निस्सीम प्रेमा पोटी....

                    🌹  मानसी आंब्रे