नाण्याच्या दोन बाजू

लग्नाच्या आधीच जीवन माझं 

नाण्याची पहिली बाजू  होत..

आपल्या मस्तीत बागडणाऱ्

 निरागस एक फुलपाखरू होत..

कशाचीही फिकीर नव्हती

उद्याची चिंता नव्हती...

तरंग होता पाण्यावरचा

 खळखळणारी नदी होती...

ना कुणाचा द्वेष होता

 ना कोणाचा मत्सर होता..

निरागस त्या कळीला

 फक्त भावनांचा आदर होता...             

              दिवस सरले मोठेपण आले 

             कळीचे फुलात रूपांतर झाले..

             स्वप्नांच्या तिच्या चुरगळा झाला

            भावना मनीच्या विरून गेल्या..

             जबाबदारीच्या ओझ्याखाली 

             आता त्याही मरून गेल्या. 

              प्रत्येक नातं निभावताना मागच्या

              नात्यांना विराम आला...

              संकटाच्या ओझ्याखाली 

            आशा आकांक्षा मरून गेल्या..

            अर्ध आयुष्य निघून गेल्यावर मात्र

            कुठेतरी आशेचा किरण दिसला...

           जीवनात माझ्या कवितांच्या साथीने 

            पुन्हा नवीन बहर फुटला....